Tien jaar Oudorpertijden: maak kennis met de makers: Marcel van Deursen
Tekst: Catharina Mandjes Fotografie: Marcel Witte
Oudorpertijden bestaat tien jaar. Het komende jaar willen we u daarom kennis laten maken met de redactie; de mensen achter het magazine. Om u te laten zien wie wat doet en met hoeveel inspiratie en plezier het magazine tot stand komt.
Dit keer: Marcel van Deursen
Marcel van Deursen
Marcel van Deursen werkt al acht jaar voor Oudorpertijden. Als columnist, schrijver van artikelen en sinds een jaar als hoofdredacteur. Tijd om meer te horen over zijn achtergrond. We ontmoeten elkaar in De Oever en met een drankje erbij start Marcel zijn verhaal.
Jeugd
‘Op 10 juni 1957 ben ik geboren in Laren,’ vertelt hij. ‘Mijn vader was tuinman en mijn moeder huisvrouw. We hadden drie moestuinen dus er was altijd werk in huize van Deursen! Van bemesten tot oogsten en doppen, alles kwam voorbij. Mijn moeder zorgde ervoor dat alles werd geweckt.’
Studie
‘Mijn vader wilde dat zijn jongens gingen studeren. Ik stond daar eigenlijk niet bij stil maar het studeren ging me makkelijk af dus na het Atheneum ben ik de Sociale Academie gaan doen. In die jaren waren het rare tijden in het onderwijs. De studenten waren de baas; de leraren vroegen aan óns wat we wilden leren.
Al tijdens mijn tijd op het Atheneum werd ik opgeroepen om me te melden bij de Bescherming Bevolking (BB); na de tweede wereldoorlog in het leven geroepen als een soort maatschappelijke dienstplicht. Ik gaf geen gehoor aan deze oproep maar toen de politie op de stoep stond kon ik er niet meer onderuit. De dienst bestond uit verschillende onderdelen en ik koos voor de reservepolitie.
Tijdens mijn studie werd mij duidelijk dat ik bij de reclassering wilde gaan werken, het liefst met jongeren. Het betekende het einde van mijn verplichting aan de BB. Je kunt niet iemand die je vandaag opgepakt hebt morgen als reclasseringwerker begeleiden.’
Werk
‘Na mijn stage bij de reclassering Amsterdam ben ik daar blijven werken en van alles meegemaakt, onder andere op de beruchte Zeedijk. Veel drank- en drugsproblematiek. Tijdens mijn werk bij de reclassering heb ik een studie gedaan gericht op welzijnswerk in de brede zin, waarbij ik kennis opdeed over alle bestaande disciplines.
Om dat in de praktijk te brengen heb ik gesolliciteerd naar de functie van coördinator randgroepjongerenwerk in de Schilderswijk in Den Haag. Mijn opdracht was om zes verschillende jongerencentra tot samenwerking te kneden. Om het aanbod te ontwikkelen, op elkaar af te stemmen en te zorgen dat ze niet in elkaars vaarwater zaten. Na een paar jaar had ik dat aardig op de rit en toen werd ik gevraagd als unitmanager in Amsterdam West. Ik was toe aan verandering en heb de baan geaccepteerd.’
Echtgenote
‘Mijn vrouw heb ik leren kennen op de Sociale Academie. We hebben vijf jaar samengewoond in Hilversum om vervolgens een huis te kopen in Huizen. Dit was een experimenteel project gericht op duurzaamheid. Er hoorden twee windmolens bij en warmte kregen we via bodemwarmtewisselaars die warmte onttrekken aan de bodem.
Mijn vrouw werkte in Utrecht en toen ik in Den Haag ging werken kochten we een huis in Woerden. In 1991 kreeg mijn vrouw een baan bij de sociale dienst in Alkmaar. Ik werkte inmiddels bij de reclassering in Amsterdam maar kon overgeplaatst worden naar Alkmaar dus kochten we ons huis in Oudorp, waar we nu nog in wonen. Dit huis hebben we zelf verduurzaamd; geen gas en nul op de meter.’
Exodus
‘In Alkmaar kreeg ik als unitmanager de regio Hoorn toebedeeld en was ik medeverantwoordelijk voor de ontwikkeling en uitvoering van taakstraffen. In Amsterdam was ik verantwoordelijk voor een huisvestingsproject voor ex-gedetineerden. Toen het gevangenispastoraat het huisvestingsproject Exodus lanceerde heb ik meegewerkt aan het samengaan van beide projecten. Uiteindelijk kwam Exodus ook naar Alkmaar.’
Overlijden vrienden
‘En toen sloeg het noodlot toe. Onze beste vrienden overleden door een ongeluk en we hadden beloofd elkaars kinderen op te vangen als er wat met ons zou gebeuren. We hadden zelf twee kinderen en kregen er twee kinderen bij. Een traumatische perioden en het werd al snel duidelijk dat een van ons permanent aanwezig moest zijn om alle kinderen zo goed mogelijk te begeleiden en aandacht te kunnen geven. Ik werd huisman; ontzettend eervol en mooi om te doen! Tijdens deze periode heb ik een studie rechten gedaan.’
Vervroegd pensioen
‘Op een gegeven moment stabiliseerde de situatie in het gezin. Dankzij mijn studie rechten vond ik een baan als manager frontoffice bij de gemeente Opmeer. Door gezondheidsproblemen ben ik met vervroegd pensioen gegaan en kreeg ik tijd om te schrijven. Dit was al een hobby van me vanaf mijn zestiende. Ook mede op verzoek van onze vier kinderen (onze twee pleegkinderen hebben we geadopteerd) heb ik een roman geschreven over onze familiegeschiedenis. Deze roman met de titel ‘De Wende’ is nog steeds te koop en geeft inzicht in wat er allemaal op ons afkwam toen onze vrienden overleden en hun kinderen bij ons kwamen wonen.’
Vrije tijd
‘Samen met mijn vrouw zijn wij begonnen aan de opleiding molenaar gaan doen en samen draaien wij regelmatig op de molen ‘De Eendracht’ in de Bergerhof achter het station.
Ook maak ik deel uit van het team dat de MaxMobiel bestuurt. Ik speel saxofoon en klarinet, ook al kom ik daar weinig aan toe. En naast dat ik zelf roei ben ik ook instructeur bij de roeivereniging ARZV.
Ik houd van wandelen en fietsen. Komende vakantie gaan we op de fiets naar Noord-Ierland. We overnachten dan zoveel mogelijk in een tent.
Oudorpertijden
‘Acht jaar geleden werd ik door Martin van Hooff gevraagd of ik voor Oudorpertijden wilde komen schrijven en vorig jaar heb ik de rol van eindredacteur van hem overgenomen. Het is veel werk maar ik doe dit met plezier! Ik ben heel trots op ons team en op het resultaat van onze inspanningen: een prachtig vormgegeven blad en een online versie waar heel veel mensen van genieten. Trots op een product van Oudorpers voor Oudorpers met als doel verbinding te brengen vanuit de visie van Stichting De Ontmoeting.
We waarderen Marcel voor zijn enorme inzet voor Oudorpertijden en hopen dat hij nog lang onze eindredacteur mag blijven. Weer een heerlijk gesprek met een mooi mens!