‘Zomaar een Oudorper’
Nadine van Oosterwijk
Tekst en foto: Catharina Mandjes
Nadine van Oosterwijk
In deze rubriek komen Oudorpers aan het woord die nou juist níet bekend zijn maar het toch leuk vinden zichzelf eens voor te stellen. Vindt u of jij het ook leuk om eens in deze rubriek te staan? Stuur dan een mail naar info@oudorpertijden.nl
Tijdens de redactievergadering werd gemeld dat er in een tuin aan de Kasteellaan een dinosaurus staat waar een mooi verhaal achter steekt. Een interview met de eigenaresse kan dus niet anders dan leuk zijn voor deze rubriek.
Dus bel ik op een ochtend aan bij Nadine van Oosterwijk.Toevallig kennen we elkaar een klein beetje omdat we elkaar wel eens treffen in de polder waar we onze hondjes uitlaten. Dus Ginny, het hondje, is ook blij dat ik er ben. Naast Ginny houden het gezin ook nog vier katten.
Jeugd en opleiding
‘Op 21 oktober 1976 ben ik geboren in Alkmaar,’ begint Nadine te vertellen. ‘Ik woonde toen aan de Maasstraat. Van mijn zevende tot mijn zevenentwintigste heb ik in oud Overdie gewoond en vervolgens kwam ik weer terug in Oudorp. Later ben ik gaan samenwonen met mijn vriend Marc op de Mient.
Het basisonderwijs volgde ik op de Matthiasschool. Daarna volgde ik middelbaar onderwijs op de Julia MAVO (later het Comenius College). Ik ben overgestapt naar het VHBO waar ik HAVO heb afgerond. Na mijn middelbare school heb ik allerlei studies gedaan. Ik ben medisch secretaresse, zou een café kunnen beginnen, heb reclametekenen gedaan, heb mijn kapperspapieren en ik ben nu bezig met een studie voedingsdeskundige. Ik ben altijd wel aan het studeren.
Beeldentuin
Mijn vriend is Marc Lange. Hij is edelsmid in de binnenstad. Voor hem doe ik administratief werk en koeriersklussen. We hebben twee dochters; zij zijn nu zestien en achttien jaar oud en heten Sadé en Milla.
Samen met hun vader zitten zij achter de komst van de dino in onze tuin. We waren op vakantie in Italië. Het was regenachtig weer maar we gingen toch op pad richting Verona. Onderweg kwamen we een beeldentuin tegen dat er bijna uitzag als een pretpark. Daar zijn we gestopt om te gaan kijken en rond te lopen tussen de metershoge beelden van dinosaurussen, kippen, krokodillen, beren en Avatars. Je kan het niet bedenken maar er stond echt van alles. We kwamen zelfs een Raptor, tegen. De meisjes wilden die wel kopen maar ik zei natuurlijk nee. Geen denken aan; zo’n metershoog beeld aanschaffen en dan ook nog van Italië naar Nederland transporteren. Dat gingen we echt niet doen.
Raptor dino
Die avond gingen we uit eten en doordat ik iets verkeerds geserveerd gekregen had lag ik dagenlang ziek op bed. Marc ging vervolgens alleen met de meisjes op stap en toen zijn ze stiekem teruggegaan naar de beeldentuin. Daar hebben ze de raptor dino gekocht en meteen geregeld dat hij naar Nederland werd vervoerd. Ook al waren de meisjes nog heel klein, ze hebben kranig volgehouden om helemaal niets te laten merken of te verklappen.
En zo kwam er op een dag een grote vrachtwagen de straat in rijden. Ik werd geblinddoekt en mocht pas weer kijken toen de Raptor voor de deur stond. Mijn eerste gedachte was: wat hebben jullie gedaan! Maar natuurlijk vond ik het heel leuk en vooral heel knap dat ze het geheim hebben weten te houden. Inmiddels wordt de Raptor wel wat ouder. Ik wilde hem doneren aan een kindcentrum maar hij mag absoluut niet weg van Sadé en Milla. Dus laten we hem nog maar even staan.’
Een hilarisch verhaal over de komst van de dino voor Nadine. Haar wens is om gewoon lekker door te gaan zoals het nu gaat en ze is vrolijk en gelukkig. Wat ze u als lezer mee wil geven? ‘Maak er iets moois van, hang zelf de slingers op!’
Met een gang naar de voortuin om een foto van Nadine met de Raptor dinosaurus te maken nemen we afscheid!