‘Zomaar een Oudorper’
Aagje en Nico Jansen
Tekst en foto: Catharina Mandjes
Aagje en Nico Jansen
In deze rubriek komen Oudorpers aan het woord die nou juist níet bekend zijn maar het toch leuk vinden zichzelf eens voor te stellen. Vindt u of jij het ook leuk om eens in deze rubriek te staan? Stuur dan een mail naar info@oudorpertijden.nl
Op Koningsdag word ik in de namiddag hartelijk welkom geheten door Aagje en Nico. We hebben elkaar ontmoet op een bankje in de Oudorperpolder en na een gezellig gesprek stemden ze in met een interview voor Oudorpertijden. Vandaar mijn bezoek. Met thee en een traktatie nemen we plaats in de huiskamer.
Aagje
‘Mei 1947 ben ik geboren in een ziekenhuis in Utrecht maar we woonden in Vreeswijk,’ begint Aagje. ‘Na de middelbare school in Utrecht ben ik eerst de opleiding naaldvakken gaan doen. Later werd dat de vakopleiding textiele werkvormen. Daarna heb ik de opleiding individueel nijverheidsonderwijs gedaan om kinderen beter te kunnen begeleiden. Uiteindelijk ben ik in Den Helder les gaan geven in het nijverheidsonderwijs.’
Nico
‘Ik ben in 1944 in Amsterdam geboren,’ vertelt Nico. ‘In de hongerwinter en dus heb ik een jaar bij mijn grootouders in Loenen aan de Vecht gewoond. Er was daar meer te eten, vandaar. Na de basisschool heb ik zelf voor de LTS (Lager Technisch Onderwijs) gekozen omdat ik ‘lampjesmaker’ wilde worden. Bij de gemeente Amsterdam vond ik een goede baan (niet als lampjesmaker) en in de avonduren heb ik naast het werk MTS (Middelbaar Technisch Oderwijs) elektrotechniek gedaan. Zo kon ik bij de gemeente Amsterdam doorgroeien van monteur naar eerste monteur, (gaskranen en stroommeters verwisselen), voorman, inspecteur grootverbruik en uiteindelijk hoofdinspecteur. Veertig dienstjaren heb ik volgemaakt met tussendoor eenentwintig maanden diensttijd. Het bedrijf is verschillende keren gefuseerd, heeft ook verschillende namen gehad maar nu kent men het als Liander. Na die veertig dienstjaren vond ik het welletjes en ben ik gaan genieten van mijn pensioen.’
Samen
‘Rond mijn twintigste ging ik met een paar vriendinnen op vakantie naar Heidelberg in Duitsland,’ vertelt Aagje. Nico was daar met een groep vrienden en zo hebben we elkaar leren kennen. In 1972 hebben we dit huis in Oudorp gekocht maar er stonden alleen nog maar paaltjes; het moest nog gebouwd worden. Aan het begin van de Rijnstraat keken we over de weilanden naar het schooltje aan de Munnikenweg. De mensen van de straat hierachter waren zo gewend tussen de huizen door te lopen dat we er samen met de buren een schutting hebben geplaatst. Wat ook leuk is, is dat we de bomen die voor ons huis staan zelf gekocht hebben. De gemeente heeft ze geplant maar wij hebben ze gekocht!
In 1973 zijn we getrouwd. In het begin van ons huwelijk werkte ik nog in Den Helder en Nico is al die jaren in Amsterdam blijven werken. We kregen een zoon en dochter, ik stopte met mijn werk maar werd mantelzorger voor mijn moeder. Zij was hier in de buurt komen wonen; later is zij naar de Oldenburgh verhuisd. Ik heb daar tien jaar geholpen met allerlei activiteiten. Later ben ik alphahulp geweest bij twee mensen thuis (huishoudelijke hulp en ondersteuner voor mensen met een beperking via de Wet maatschappelijke ondersteuning). Ik deed onder andere boodschappen met hen en ging mee naar het ziekenhuis. Inmiddels hebben we een kleindochter van veertien!’
Huidig leven
Nico en Aagje genieten erg van hun pensioen. Ze trekken er regelmatig op uit. Binnenkort gaan ze een weekje naar een B&B in Molkwerum, Friesland. Komende zomer gaan ze met de caravan naar Noord-Brabant en later naar Duitsland. Ze hopen in de toekomst gezond te blijven. Dat Aagje lekker kan blijven wandelen met een club via ‘De Oever’ en zingen bij ‘De Hofzangers’ en dat Nico kan blijven puzzelen (moeilijke kruiswoordpuzzels), dingen repareren en knutselen.
Motto
‘Geniet van het leven,’ wil Aagje onze lezers meegeven. ‘Wees bevriend met kleine dingen.’
‘Leven en laten leven,’ vult Nico aan. ‘Accepteer elkaar zoals je bent en ik denk dat we allemaal verlangen naar een vredige wereld!’
Dit kan ik alleen maar beamen. Ik neem afscheid van dit hartelijke stel en wens ze nog vele gezonde jaren toe met veel mooie uitstapjes en vriendschap met kleine dingen!