Gluren bij de buren

Een amateurkunstenfestival

Gluren bij de Buren is een amateurkunstenfestival dat verspreid over Nederland plaatsvindt. Tijdens de wintereditie worden lokale podiumkunstenaars in huiskamers geprogrammeerd en tijdens de zomereditie in tuinen. De optredens duren dertig minuten en zijn verdeeld over alle wijken van de deelnemende gemeenten. Meerdere disciplines zijn vertegenwoordigd en bezoekers wandelen of fietsen van locatie naar locatie. Zo maken zij kennis met buurtgenoten én lokaal talent. De entree is gratis maar een vrijwillige bijdrage wordt op prijs gesteld.

Het festival staat voor sociale impact, cultuurparticipatie en inclusiviteit. Gluren bij de Buren stimuleert blijvend sociaal contact en biedt een laagdrempelige manier aan bezoekers en deelnemers om buiten de sociale bubbel te treden. Daarnaast geeft Gluren bij de Buren lokale amateurpodiumkunstenaars de kans op te treden voor publiek, in de intieme en laagdrempelige setting van een huiskamer of tuin.

Gluren bij de Buren is een productie van Stichting de Bühne. De stichting zet zich in voor cultuurbeoefening en -beleving.

Een team enthousiaste zzp’ers organiseert het festival op lokaal niveau. Zij zorgen dat het evenement in hun stad of gemeente op rolletjes loopt. Zij zijn het aanspreekpunt voor deelnemers, en stellen een zo goed mogelijk programma samen.

De hosts en acts krijgen alles wat ze nodig hebben om hun eigen concert te promoten en versnaperingen aan te bieden aan de bezoekers.

Gluren bij de Buren wordt mogelijk gemaakt door crowdfunding, subsidies, fondsen en sponsoren. Daarvan worden alle kosten gedekt rondom het evenement.

Op zondag één februari vond in tweeëndertig gemeenten de wintereditie van Gluren bij de Buren plaats. Ook Alkmaar behoorde tot de deelnemers en naast een podium in De Stadsfabriek stonden op drie adressen in Oudorp optredens geprogrammeerd. Reden genoeg om dit bij te wonen en verslag te doen van dit bijzondere festijn in onze wijk.

(tekst: afkomstig van de website https://glurenbijdeburen.nl/nl aangepast en aangevuld door Marcel van Deursen)

Herman en Jop on the road again


Kasteellaan 10

Geen cent te makken maar lef genoeg

In de zomer van 1990 gaan twee jonge gasten met een gitaar en vol dromen, geen cent te makken maar lef genoeg, op reis door Europa. Vijfendertig jaar later keren ze terug met liedjes van toen en nu. Deze keer verzorgen zij een huiskameroptreden vol muziek, doorspekt met herinneringen aan die legendarische zomer en het besef dat sommige reizen nooit echt voorbij zijn.

De huiskamer staat vol met stoelen en de eerste gasten hebben al plaatsgenomen. In een hoek van de kamer staat een grote tafel waar ik een blikje cola koop en vervolgens een plekje zoek. Met gitaarmuziek betreden Herman en Jop het podium en hebben gelijk de lachers op hun hand door de hilarische en herkenbare manier waarop ze vertellen hoe ze tot hun reis zijn gekomen. We worden getrakteerd op heerlijk klinkende liedjes op komische wijze aan elkaar gepraat.

Het plan is om het repertoire en de sketches uit te breiden tot een volwaardige cabaretvoorstelling. Daarmee willen ze in het nieuwe theaterseizoen kleine theaters bezoeken dus er is werk aan de winkel! Ik wens ze veel succes en heb intussen genoten van hun optreden.

(Tekst en foto: Catharina Mandjes)

Rachelle et Armand


Boezemsingel 18

Meezingen

Vrolijk lachend opent Karin de voordeur en heet ons welkom in haar huiskamer en tijdelijk podium voor een optreden van een duo dat Franstalig repertoire ten gehore brengt.

Gelukkig waren wij op tijd want als snel zijn de stoelen bezet en een deel van de gasten moet het optreden staand bijwonen. De grote belangstelling is overweldigend en Armand -in het dagelijks leven Herman geheten- brengt dit ook onder woorden. Momenteel is hij docent op een basisschool maar zijn vrije tijd gaat op aan het maken, componeren en produceren van muziek.

Tijdens een jamsessie ontmoette hij Rachelle die bij voorkeur Franstalige chansons zingt. Dat beviel Armand en ter plekke vormden zij het duo dat onze zondag met prachtige ballades verrijkt.

Rachelle verrijkte hun chansons met het olijke geluid van een kazoo. Meermaals verontschuldigden beiden zich voor een door verkoudheid schorre stem, maar daarvan was nauwelijks iets te merken. Bovendien noopte de aanstekelijke muziek tot meezingen waardoor de huiskamer bol stond van gezang.

Misschien stel ik ons huis volgende keer ook open voor het festival. Een leuke manier om artiesten een podium te bieden en mensen te ontmoeten.

(tekst en foto’s Marcel van Deursen)