Vrije dagen

De nationale feestdagen buitelen deze maanden over elkaar heen. De maand mei is het voorlopige sluitstuk want het is gezegend met vrije dagen rondom Hemelvaart en Pinksteren.

In onze multiculturele samenleving is de betekenis van deze dagen vervaagd. Vandaar de overweging om Hemelvaart en Tweede Pinksterdag te vervangen door een moslim- of hindoefeest. Niet dat ik daar iets tegen heb maar het verlies van deze dagen door onwetendheid roept weerstand op. Hoog tijd dus om argeloosheid terzijde te schuiven en daar meteen maar een aanzet toe te geven.

Na Pasen begint de Paastijd; een tijd vervult van blijdschap. Op de veertigste dag valt Hemelvaart en op de vijftigste vieren we Pinksteren.

Op Hemelvaartsdag wordt Christus opgenomen in de Hemel; een plek waar tijd en ruimte niet bestaan. Hiermee worden alle leden van zijn Kerk met de Hemel verbonden. Dit voedt de hoop dat ook aardse stervelingen opgenomen kunnen worden.

Waar ik altijd dacht dat er sprake was van opstijgen blijkt dat Hij is opgeheven alsof het een reddingsactie in de Alpen was. In dit geval is het God, die Jezus omhoog haalt en hem aan zijn rechterzijde plaatst.

Hemelvaartsdag kennen we van het dauwtrappen, in Overijssel bekend onder de naam ‘hemelvaren’. Niet zomaar een traditie, maar een ritueel waarbij het gaat om de zuiverende werking van dauw dat wordt gezien als een goddelijk verschijnsel. Oorspronkelijk, zoals veel Christelijke gebruiken, vindt het zijn oorsprong echter in het Germaanse Meifeest waarbij in processie het opbloeien van de natuur werd gevierd.

Tien dagen na Hemelvaart vieren we Pinksteren ofwel de geboorte van de kerk (!) met de uitstorting van de Heilige Geest over de apostelen. Ter illustratie zien we op schilderingen zwevende vurige tongen boven de hoofden van de apostelen. Vol begeestering spraken zij alle talen waardoor iedereen hen kon verstaan.

Mij staat bij dat er tijdens de viering rozenblaadjes neerdaalden in de kerk. Verrukt van dit romantische gebeuren beeldde ik mijzelf in dat, dankzij die vurige blaadjes, ook ik in talen kon spreken. Het is nooit getoetst maar leeft voort in de gedachte dat ik dankzij dit wonder een talenknobbel heb.

Het fenomeen ‘spreken in tongen’ kennen we overigens allemaal. Mensen die in extase raken, uiten zich vaak in onbegrijpelijke taal en in dwingende omstandigheden beheersen we talen waarmee we nauwelijks bekend zijn.

Als we onze vrije dagen willen behouden, gebruik dan de uitleg in deze column. Niets te danken!