Een bijzondere vriendschap De AA-race, stedenband en uitwisseling tussen ARZV en Minerva
Ieder jaar vindt er in april een roeiwedstrijd plaats. De roeitak van de Alkmaarse Roei- en Zeilvereniging (ARZV), gevestigd aan de Beverdam in Oudorp, organiseert dan de AA-race waaraan meer dan honderd verenigingen deelnemen. Dit jaar vond de eenenveertigste editie plaats op 19 april. Dankzij de stedenband tussen Alkmaar en Bath is het zelfs een race met een internationaal tintje. De Engelsen van roeivereniging Minerva hebben tot nu toe aan alle edities deelgenomen. De uitwisseling is wederzijds want ook de ARZV neemt jaarlijks deel aan de door Minerva georganiseerde race in oktober.
Tekst en foto’s: Marcel van Deursen
De AA-race
Het oorspronkelijke traject van de race was zes kilometer lang en verklaart tevens de naam. De letters staan voor Akersloot-Alkmaar. De start vond destijds plaats in Akersloot en de finish lag voor de accijnstoren aan de Bierkade. Meerdere redenen waaronder de lengte en de beperkte mogelijkheden om de race vanaf de kant te volgen, hebben het bestuur doen besluiten de race te verleggen. Tegenwoordig wordt de wedstrijd gehouden op het kanaal Alkmaar-Kolhorn met een start bij de Broekhornerbrug in Langedijk om na vier kilometer te finishen bij de Nollenbrug. In de Oudorper achtertuin als het ware. Zoals ieder jaar is het een spectaculair evenement; het grote aantal boten dat op hoge snelheid het kanaal doorsnijdt is indrukwekkend. Vooral de categorie van de gestuurde acht is imposant om te zien en op snelheid moet er langs de kant hard worden gefietst om deze boten bij te houden. Op sommige punten benaderen zij de ongelofelijke snelheid van twintig kilometer per uur!
Dit jaar hadden zich honderdelf boten ingeschreven; van skiffs (eenpersoons boot) tot boten met twee, vier of acht personen al dan niet gestuurd. De ARZV heeft meerdere prijzen in de wacht gesleept waar Minerva dit keer buiten de medailles viel.
Vriendschapsband
De stedenband tussen Alkmaar en Bath is historisch; het zijn internationaal waarschijnlijk de eerste steden die een band zijn aangegaan. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog trachtte de naar Bath gevluchte Alkmaarder Eli Prins geld in te zamelen voor de Alkmaarders; met een straatorgeltje zamelde hij, naast kleding en goederen, duizend pond in. De opbrengst werd aangevuld door de Rotary Club Bath. Het orgeltje staat symbool voor een vriendschap van meer dan tachtig jaar en is tot elf augustus te bewonderen in de Grote Kerk in Alkmaar. Daarna wordt het overgebracht naar de hal van het Stadhuis.
Aankomst en programma
Op vrijdag arriveerden de roeiers van Minerva op het treinstation in Alkmaar waar allereerst fietsen werden gehuurd. Of het door de wisseling van weghelft of onervarenheid kwam is de vraag, maar een van de Engelsen maakte direct contact met de straatstenen. Een blauw oog en gekneusde ribben waren het gevolg. Gelukkig leidde het niet tot opgave van deelname aan de race.
Na een maaltijd in de kantine van de ARZV vertrokken de roeiers naar hun gastgezinnen; zoals ieder jaar stellen leden van de roeivereniging hun huis open voor verblijf van de Engelse gasten. De waardevolle vriendschapsbanden die hieruit ontstaan vormen ook voor ons een welkome beloning. Dit jaar trokken Laura en Heidi bij ons in. Dit was niet voor het eerst en zij kenden onze woning voldoende om zich thuis te voelen.
Zaterdagochtend verzamelden de roeiers zich op de Beverdam waar een roeitraining plaatsvond. Na de verkenning van het traject verzamelden zij zich op het treinstation voor een reis naar het marinemuseum in Den Helder. Volgens Laura, die vooraf wat sceptisch was over dit uitstapje, een zeer geslaagd bezoek. Hoogtepunt was de claustrofobie opwekkende gang door de ingewanden van een heuse onderzeeër.
Na een diner in de binnenstad, waar ook wij en andere gastgevers aanschoven, wilden Laura en Heidi ter voorbereiding op de race, vroeg naar bed.
Laura
De komst van Laura is iets om naar uit te kijken; haar kleine postuur en glanzend rode haar zijn opmerkelijk maar haar warme persoonlijkheid en scherpe waarnemingen spannen de kroon. In de loop der jaren hebben wij een vriendschap opgebouwd die, ondanks de afstand tussen onze woonplaatsen, het verloop van tijd doorstaat.
Wij beschouwen haar niet als gast en zij voelt dit goed aan; met een ongekende vanzelfsprekendheid beweegt zij zich door ons huis alsof zij er al jaren woont. Dit is prettig omdat het ons nauwelijks belast met haar verzorging.
Haar komst naar Alkmaar wordt niet zozeer ingegeven door de roeiwedstrijd maar vooral door de mogelijkheid om andere mensen en gewoonten te leren kennen. Het concept van gastgezinnen biedt haar de mogelijkheid om kennis te maken met het werkelijke leven in Nederlandse gezinnen; gewoonten en gebruiken laten zich niet beter kennen dan achter de voordeur. Het valt niet te ontkennen en in het geval van Laura heeft zij zich die al aardig eigen gemaakt.
De deelname aan de wedstrijd vormde niet haar hoofddoel maar het prachtige weer, de rugwind en haar partner in ‘de twee’ maakten er toch een hoogtepunt van. Hun snelheid benaderde de dertien kilometer per uur en uit ervaring kan ik zeggen dat dit echt knap is. Helaas onvoldoende voor de prijzen maar voor de vijfde plaats had zij vooraf getekend.
Vertrek
Na de race was voorzien in een Indisch buffet. De zon maakte het extra feestelijk en het terrein aan het water werd dan ook omgevormd tot een aantrekkelijk terras. Het laatste onderdeel van het uitwisselingsprogramma was tevens de inleiding op het onvermijdelijke afscheid op de maandagochtend. Ook Heidi vatte de reis huiswaarts aan, enkelLaura bleef nog wat langer.
We besloten om samen nog een aantal leuke dingen te ondernemen en daarbij kon een lange roeitocht niet ontbreken. We kozen voor de altijd prachtige vijfentwintig kilometer lange Mijzenpoldertocht langs Oterleek, Rustenburg, Ursem, Avenhorn, Schermerhorn en terug over Ursem. Ook nu werden wij getrakteerd op zonnig weer en typisch Hollands landschap doorspekt met her en der schijnbaar willekeurig geplaatste molens, voor het merendeel gebruikt en bedoeld voor bemaling van de polder.
Afscheid
Naast stadswandelingen bezochten wij op verzoek van Laura de huldiging van de spelers van AZ; in haar ogen de perfecte mogelijkheid om de sfeer in de stad te ervaren. We moesten een uur wachten en vulden die met een interessant gesprek over het verschil tussen de uitdagingen van nu ten opzichte van die van vroeger. Laura trakteerde ons op haar inzicht dat er slechts een verschil bestaat tussen de gebruikte middelen maar nauwelijks van inhoud. Menselijk gedrag wijzigt zich in haar ogen nauwelijks.
Tussentijds maakte zij zich nuttig door een handje te helpen bij de inrichting van onze achtertuin; met het gemak van een ervaren tuinman vulde zij onze nieuwe plantenbakken met aarde door de ene kruiwagen na de andere kruiwagen te vullen en lossen. Aan zo’n gast heb je nog eens wat!
Het onvermijdelijke afscheid volgde op woensdag na een bezoek aan molen ‘De Eendracht’ in de Bergerhof. Als molenaars op deze molen introduceerden wij Laura in de wereld van de molenaar. Verwonderd maakte zij kennis met de magie van de techniek verborgen in de ingewanden van een poldermolen. De wonderlijk efficiënte aandrijving van het waterrad en de verplaatsing van het water vanuit de polder in de boezem verbaast menigeen en bij Laura was dit niet anders.
Voor de trappen naar de passage boven de sporen moesten wij beloven een tegenbezoek aan Bath te brengen. Gaan we doen!
