STILTE MEDITATIE

Interview met Carina Ligthart

Iedere woensdagochtend van 8:40 - 9:00 uur kun je een stilte meditatie bijwonen in de Laurentiuskerk aan de Herenweg 77 in Oudorp. Carina Ligthart organiseert dit en aan haar stel ik de vraag:

Wat is meditatie eigenlijk?

Carina: ‘Een reset. Je keert je blik naar binnen. Je kijkt even heel beschouwend: een moment van verwondering waardoor je een dieper inzicht in jezelf krijgt. Misschien zie je daardoor of iemand het die dag heel erg zwaar heeft. Of ontmoet je juist iemand die jou weer verder helpt.’ Maar er is meer: ‘Meditatie geeft veerkracht; ik kan uitdagingen beter aan. Ik kan sneller terugschakelen naar mijn diepere zelf, waardoor je vaak wijzere antwoorden kan geven dan vanuit het ego gestuurde gedachten.’

Wat gebeurt er tijdens zo’n stilte meditatie?

‘Ik doe die twintig minuten wel grotendeels in stilte, maar ik geef vaak wel een klein handvat mee; iets waar mensen aan kunnen denken, zoals het volgen van je ademhaling, je bewust worden van de spanningen in je lijf en die loslaten.

Zelf mediteer ik elke ochtend: ik begin de dag in stilte, in verbinding - en dat is heerlijk. Ik voel me een instrument: wat mag ik vandaag weer geven, wat mag ik voor iemand betekenen, hoe kan ik energie, licht en liefde door mij heen laten komen en daarmee mensen ontmoeten? Want dat is waarvoor ik gekomen ben: om dingen te geven. Dat is niet altijd vanzelfsprekend - ik heb een periode gehad dat het helemaal niet goed ging met me. Mijn hele lijf was op. Ik ben daar met veel interventies en medicatie uitgekomen, maar had wel een bodem geraakt; het besef dat je niets meer te verliezen hebt.

Vroeger had ik echte doelen, ik was heel rationeel - alles moest altijd beter. Maar door deze fase heb ik dat soort dingen echt losgelaten - anders was ik ook nooit opnieuw gaan tekenen, dat was dan niet efficiënt genoeg geweest.’

Wat is de betekenis van de kerk voor deze meditatie?

‘De kerk is een plek waar ik al mijn hele leven kom. Aanvankelijk als katholiek - maar het is voor mij veel meer dan dat: ik geloof in een groter geheel, in een oerkracht die dingen in het leven verbindt en zin geeft. Dat hoeft niet perse een kerk te zijn, het kan iedere plek zijn waar mensen verbinding zoeken.’

Als voorbeeld noemt Carina de inspirerende bezinningsavonden die de pastoor in haar dorp organiseerde, waar ze als twaalfjarige zelf naar toe ging. ‘Ik ben altijd wel bezig geweest met het spirituele en een vriendin kwam met het idee van de stilte meditatie - ze vond het echt iets voor mij. Ik ben toen naar de pastorie gegaan met de vraag of we eens in de week voor de dienst een stilte meditatie zouden mogen houden. De pastoor antwoordde: ‘Als jullie maar geen gekke dingen doen vind ik alles goed.’

Dus nu zit ik daar elke woensdag en of ik nou alleen zit of met honderd man maakt me echt niet uit. We hebben een heel mooi ritueel neergezet en ik vind het vooral mooi dat ik dit kan doen en dat de mensen die zich daardoor aangesproken voelen ook weten dat dit er is; het ritueel is van belang. Het houdt in dat je een gewoonte, een patroon aanleert waarmee je de stilte in jezelf kan opzoeken. Daardoor kun je de rest van de week jezelf en de mooie dingen van het leven scherper zien. Dit kan in het begin confronterend en ongemakkelijk zijn, maar deze stilte roept ook kracht op; juist nu de maatschappij zo overvol is en je overrompelt, besef je dat je ook nog een eigen innerlijke visie hebt.

Maar waarom in een kerk?

‘De beleving van het mystieke karakter van een kerk wordt versterkt als er meer mensen zijn met dezelfde intentie, meer mensen die zich willen richten tot het goddelijke.’

Carina vertelt hoe fantastisch ze het zou vinden als meer mensen dit weten en dan ook komen - alleen al voor de goede positieve energie; het versterkt de beleving als je met meer bent.