Rouwverwerkingsgroep van Humanitas in De Oever

Woensdag één april schuif ik aan bij de rouwverwerkingsgroep van Humanitas in wijkcentrum De Oever. De zaal ziet er gezellig uit, voelt zelfs een beetje als een huiskamer. Op de tafel staat koffie en thee, koek en ook de paaseitjes ontbreken niet. Twee dames geven leiding aan de groep. Er zijn zeven deelnemers. Het is de tweede bijeenkomst en er zijn een aantal deelnemers die de eerste keer ook aanwezig waren. Sommige mensen die er de eerste keer bij waren zijn er nu niet; in hun plaats zijn er weer nieuwe deelnemers. De leidsters starten de ochtend door voor te stellen dat iedereen even iets over zichzelf vertelt en ook wat hen naar deze ochtend brengt. De leiding begint zelf met te vertellen over hun persoonlijke ervaringen en hoe ze er toe zijn gekomen om deze groep te leiden. Hieruit wordt duidelijk dat ze goed begrijpen hoe het is om met rouw te leven. Iedere deelnemer doet haar of zijn verhaal. Ook ik, omdat ik mijn man verloor toen ik zevenendertig was, nu eenentwintig jaar geleden. Ik had destijds twee opgroeiende dochters. ‘Mijn man overleed vijfentwintig jaar geleden aan alvleesklierkanker,’ vertelt een dame. ‘Gelukkig heb ik twee zonen en vijf kleinkinderen waar het goed mee gaat. Ik merk wel dat ik minder mobiel word en daardoor meer alleen ben. Dat is moeilijk.’ ‘Contact over dit onderwerp is voor mij belangrijk,’ vertelt een man. ‘Voor mijn gevoel zit dit onderwerp nog steeds in de taboesfeer. Ik heb veel mensen verloren waaronder mijn moeder, broers, zusjes en vrienden. Ik breng nu bezoeken aan oudere mensen die ook met rouw te maken hebben.’ ‘Mijn man overleed op zijn negenendertigste aan een hersentumor. Ik voelde me niet meer compleet maar moest door vanwege twee nog jonge dochters thuis. Het is al wat langer geleden maar het gemis blijft en is soms nog scherp. Bijvoorbeeld als mensen samen op vakantie gaan en ik aan mijn overleden man moet denken; we zouden door Europa gaan trekken in een campertje dat hij zelf wilde bouwen. ‘Mijn man is in 2024 overleden. Het was een echte sportman, nooit ziek. In augustus werd er een zwak hart geconstateerd en in november overleed hij. Nadat de arts hem had verteld dat hij niet meer kon lopen gaf hij het op. Hij heeft nog een paar lieve woorden gezegd en hij was weg. We zouden kleiner gaan wonen, de eerste bezichtiging van een appartement was op de dag dat hij overleed; op zijn geboortedag heb ik het appartement geaccepteerd. Ongeloof overheerste en vervolgens boosheid. Je gaat door allerlei fases heen. Ik mis een klankbord en soms praat ik nog hardop tegen hem, ook al is hij er niet meer.’ ‘Voor mij is het heel moeilijk om erover te praten, ik ben ontzettend nerveus. Ik ben nu negenentachtig en ik heb mijn man, mijn zoon én mijn dochter verloren. Ik probeer actief te blijven en verder wil ik er nog niet al teveel over kwijt.’ ‘Mijn man is negen jaar geleden overleden aan darmkanker. Het klinkt raar maar we hebben nog een mooie tijd gehad tijdens zijn ziekteproces. Na zijn overlijden leerde ik een andere leuke man kennen maar die is helaas ook overleden. Ik heb geen contact met kinderen en kleinkinderen. Het verdriet blijft overheersen. Ik blijf leuke dingen doen maar geniet nergens van.’ ‘Mijn man is een jaar geleden overleden aan alvleesklierkanker. Afgelopen zondag heb ik hem samen met zijn dochters herdacht op het strand. Het afgelopen jaar ben ik er achtergekomen dat ik veel sterker ben dan gedacht. Ik heb een klein groepje mensen om me heen waar ik mijn verhaal kwijt kan. Mijn hart is verhard, het is moeilijk om emoties te voelen dus ben ik met EMDR therapie gestart (zie katern). Ik ben niet kapot, ik zie toekomst, ik wil nog leven! Als ik met iets zit dan weet ik wat hij gezegd zou hebben en dat geeft steun.’ Zo doet iedereen zijn verhaal in een veilige omgeving. De leiding dankt iedereen voor zijn of haar openheid en stelt als laatste de vraag wat ze vonden van de ochtend en wat eenieder met Pasen gaat doen. Met Pasen hebben veel mensen afspraken maar thuis zijn voelt ook goed. Je hoeft niet altijd onderweg te zijn. De meningen over de bijeenkomst zijn unaniem. Iedereen vindt het fijn om ervaringen te kunnen delen met lotgenoten; het geeft een gevoel van opluchting om je gevoelens kwijt te kunnen bij anderen dan je familie en het is prettig te weten dat anderen er ook wat hebben aan het delen van gedachten en gevoelens. We nemen afscheid, soms met de nodige emotie maar na een zinvolle ochtend; wat fijn dat deze groep er is. Iedereen is welkom dus heeft u met rouw te maken doe dan mee of geef het door aan iemand die met rouw leeft.