Marion is een bekend gezicht in het wijkcentrum. Zij is in september 2016 begonnen als receptioniste, het werk dat zij op drie maanden na tien jaar heeft gedaan. Op maandagmiddagen stond zij wanneer nodig ook achter de bar.

Na dertig jaar te hebben gewerkt in de jeugdhulpverlening besloot zij hiermee te stoppen; het werk viel haar uiteindelijk te zwaar en ze kreeg steeds meer moeite met ontwikkelingen binnen het veld. Gezien haar leeftijd was het vinden van ander werk lastig. Vandaar dat zij besloot zich te oriënteren op vrijwilligerswerk; dankzij een tip van een vriendin landde zij bij De Oever.

Als ik haar vraag wat het werk in De Oever haar heeft gebracht antwoordt zij onmiddellijk ’een onwijs leuke tijd’. Dit is gemeend en gespeend van overdrijving gezien de glundering in haar ogen en het stralende gezicht als zij dit zegt. Zij legt uit dat zij nog steeds geniet van de mooie momenten met de bezoekers, de collega’s, de vriendschappen die zij heeft opgebouwd en de activiteiten.

Genoeg reden om nog wat langer te blijven zou je zeggen, maar volgens Marion komt ook een mooi boek tot een einde. In de loop der jaren is het werk veranderd; de aansturing en de werkvloer zijn meer op afstand van elkaar komen te staan, een onvermijdelijk gevolg van uitbreiding en noodzakelijke professionalisering. Bovendien streeft Marion ernaar dat zaken goed verlopen en binnen een vrijwillige setting is dat niet altijd mogelijk. De balans is bij haar doorgeslagen naar routine en gewoonten en om te voorkomen dat irritaties te hoog oplopen is ‘de tiet van gaan’ aangebroken.

Bij haar vertrek uit de jeugdhulpverlening vroeg een manager haar naar het werk van haar dromen en haar antwoord was ‘het openen van een boetiekje’. Dat is het niet geworden en ook nu zal dat niet het geval zijn. Zij gaat zich aanmelden bij Vrijwilligerspunt Alkmaar waarbij haar gedachten uitgaan naar receptiewerk en een rol als gastvrouw. Werken in een museum of hospice komt daarvoor in aanmerking maar een vastomlijnd idee heeft zij nog niet. De eerste tijd wil zij rustig aan doen want zij gaat verhuizen; haar woonark (‘noem het geen woonboot want het vaart niet,’ stelt zij glimlachend) is verkocht en wordt ingeruild voor een woning in de stad.