Op 16 en 17 mei vond het jaarlijks terugkerende KunstCultuurWeekend (KCW) voor de negende keer plaats. Bezoekers werd een gratis kunstroute aangeboden langs verschillende locaties waar kon worden genoten van het werk van professionals en talentvolle amateurs, live muziek en poëzie. Reden genoeg om twee van onze verslaggevers plus onze fotograaf op pad te sturen met als doel om enkele kunstenaars uit te lichten en zodoende een impressie te geven van het ook nu weer geslaagde weekend. Zij brachten een bezoek aan Wijkcentrum De Oever en Theater de Drukkerij.

Tekst: Marcel van Deursen, Catharina Mandjes en Chris de Deugd Foto’s: Nick Groesbeek, Catharina Mandjes en Chris de Deugd

Wijkcentrum De Oever

Sjaak Kroes

Gelijk bij binnenkomst in de hal van De Oever ontmoet ik Sjaak Kroes. Hij zit met een kleine laptop achter een soort van bakfiets waarvan de bak is omgebouwd tot een tafel. Zijn fiets is dus zijn werkplek. In etappes is Sjaak vanuit Den Haag komen fietsen om mee te doen aan het KunstCultuurWeekend Oudorp; een hele rit dus.

Sjaak heeft psychologie gestudeerd maar hij maakt al elf jaar gedichten op verzoek. Iedereen die interesse heeft vertelt hem wie voor hen heel belangrijk is of schetst beelden en soms objecten. Daar brouwt Sjaak dan een gedicht van. ‘Het zijn vaak wel levenslustige mensen die mij vragen om een (liefdes)gedicht te schrijven,’ geeft Sjaak aan. ‘Ik word veel gevraagd voor bedrijfsfeesten.

Voor mij zijn gedichten beter te overzien dan verhalen. Ik heb al twee gedichtenbundels geschreven: ‘Liefjes van een straatdichter’ en ‘Onder een boom dronken we fristi’. De derde bundel is onderweg en gaat ‘Liefjes van een stadsdichter’ heten.’

Natuurlijk neem ik de proef op de som en Sjaak schrijft een mooi gedicht over mijn hondje Jimmy die echt mijn maatje is. Ik bedank Sjaak en wens hem veel succes met zijn werk en de dichtbundels.

https://yormienet.wordpress.com

Yormie Aboe Dzaki

Achter een tafel met tegeltjes waarop zelfbedachte woorden staan tref ik Yormie Aboe Dzaki. Omdat ik benieuwd ben naar zijn achtergrond vraag ik hem daar gewoon naar en krijg een leuk verhaal. ‘Mijn vader is Marokaans en mijn moeder is Nederlands maar ik heb een Liberiaanse voornaam,’ vertelt Yormie. ‘Mijn ouders hebben hem uit de krant gekozen omdat ze het een mooie naam vonden.’

‘En hoe kom je aan deze woorden?’ vraag ik hem. ‘Die bedenk ik zelf. Dit doe ik al jaren en toen ik ze anderhalf jaar geleden begon te delen op Instagram bleek het een succes. Nu is het mijn doel om er genoeg te hebben om er een scheurkalender van te maken.’

Een woord dat mij aanspreekt omdat ik het grappig vind is ‘strafwas’. De uitleg erbij is: ‘toen je niet kon betalen en afwas de straf was, wenste je al gauw dat al die afwas af was, maar was de strafafwas zo snel af als je gewenst dat die af was, dan was het nog de vraag of zo’n afwas wel afdoende straf was. En zo staan er op tafel nog veel meer tegeltjes waarop woorden en uitleg; alles is te koop.

‘Naast deze tegels ben ik ook bezig met een boek. Ik hoop dat eind oktober de boekpresentatie plaats kan vinden in de Alkenaer in Alkmaar. Het boek is een roman met sciencefiction elementen. Nadat een man opeens dagelijks delen van een menselijk skelet thuisbezorgd krijgt, moet hij uitzoeken waar deze ongevraagde pakketjes vandaan komen en wat hij ermee moet. Het boek is grotendeels fictie, met biografische elementen. ‘Mijn lichaam maakt geluid’, is de titel.’

Ik wens Yormie veel succes op deze dag en straks met zijn boek en ga op zoek naar andere kunstenaars.

https://petrabiere.wixsite.com/my-site

Petra Biere

Petra Biere uit Zaandam, verrast met haar kleurrijke en verstilde waterfotografie, waarbij ze de reflecties, structuren en kleuren van wateroppervlakken vastlegt.

‘Als kind was ik al gek op lijntjes,’ vertelt ze. ‘Creativiteit is iets waar ik altijd mee bezig was. Schilderen, tekenen, schrijven en abstracte vormen waarin altijd die lijntjes terugkwamen. Het fotograferen van water doe ik al twaalf jaar; het werd mijn passie.

Mijn baan als uitvaartbegeleider was druk en vaak best intensief dus als uitlaatklep stapte ik dan op de fiets om mijn hoofd leeg te maken en om mooie foto’s te maken. De natuur verrijkt enorm maar je moet het willen zien.

Ik werk zonder statief dus sta vaak gewoon in de blubber of in het water. Natuurlijk maak ik ook foto’s vanaf de kant en op het water. Alle foto’s zijn onbewerkt, dat is tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend.

Wat ook heel erg leuk is en wat de mensen steeds meer leren kennen is ‘Pak je kunst’. Dit is een project waar ze oude sigarettenautomaten plaatsen bij culturele centra en musea gevuld met kunst ter grootte van een pakje sigaretten. Dus inplaats van sigaretten trek je een klein kunstwerk. Mijn werk kan getrokken worden uit de automaat op het terrein van de gashouder in Amsterdam.’

Heel erg mooi deze foto’s. Sommige lijken wel geschilderd!

Doniya

Doniya maakt prachtige beelden van powertex, bewerkt met bronsverf. Het lijken daardoor net bronzen beelden. Daarnaast maakt ze diorama’s met kleine huisjes in fantasie landschappen. Het ziet er allemaal heel feeëriek uit.

‘Mijn hele leven ben ik al creatief,’ vertelt Doniya. ‘Maar sinds twee jaar sta ik samen met mijn man ook af en toe op een markt. De diorama’s zijn gemaakt van restmaterialen. De ideeën haal ik van Pinterest en daar geef ik dan mijn eigen invulling aan. Het maken duurt gemiddeld zo’n drie weken met tussenpozen natuurlijk.’

Ook Doniya wens ik nog veel succes en plezier.

Theater De Drukkerij

https://www.dianagorter.com

Diana Gorter

Toen Diana Gorter haar dochter hielp bij een onderzoek voor school naar Junk Art kwam ze op het idee om met ‘junk’ het beroemde “Meisje met de parel” van de 17e eeuwse schilder Vermeer te herscheppen. Op straat vond ze wegwerp dingen zonder waarde - maar niet zonder betekenis - want door dit als materiaal te gebruiken hoopt ze ons juist verder te laten kijken dan de gebruikswaarde van alledaagse voorwerpen.

Het originele schilderij van Vermeer heeft een dubbelzinnige betekenis - zoals zoveel 17e eeuwse schilderijen gaat het stiekem eigenlijk over seks: de parel verwijst naar de oester (waarvan de erotische betekenis bekend mag zijn). Dus een meisje met een parel schilderen - ik laat aan uw fantasie over wat Vermeer en zijn tijdgenoten hierbij gedacht mogen hebben. Tegelijkertijd is het meisje echt een ‘parel’. De zeldzame keren dat ik dit schilderij in het echt heb mogen zien, was ik sprakeloos. Het is een wonderlijke combinatie van onschuld en verleiding. Een meesterwerk.

Ook in Diana Gorters versie van het meisje bevindt zich een groot contrast omdat ze de kostbare, zeldzame ‘parel’ heeft gemaakt met willekeurige wegwerp voorwerpen, ‘rommeltjes’, zoals zij ze noemt. Met dit materiaal maakt ze reproducties van bekende portretten, zoals het meisje van Vermeer en bijvoorbeeld het beroemde zelfportret van Vincent van Gogh.

‘Meisje met de parel’ (1665-1667) Johannes Vermeer, Mauritshuis, Den Haag

Diana Gorter (1972) studeerde wiskunde en informatica en werkte jarenlang als wiskundig modelleur.

Et enim amet et ad.