Sonny

In Laren hadden wij het voorrecht om op het podium van het beroemde jazzcafé van Nick Vollebregt jamsessies te houden. Er was lef voor nodig om te improviseren met onbekende en vaak wisselende bandleden, maar ik wist de podiumangst te overwinnen.

Wat ik niet wist was dat de komst van een bekend drummer als Nick Vollebregt beroemde muzikanten naar ons dorp trok. Zijn café kreeg internationale bekendheid dankzij het live radioprogramma Sesjun. Optredens met Art Blakey, Chet Baker, Dizzy Gillespie en Count Basey waren geen uitzondering. Dit alles leidde ertoe dat Laren de eer te beurt viel om jaarlijks een Internationaal Jazz Festival te organiseren.

Op een avond in 1973 onderbrak Nick ons optreden met de mededeling dat wij kaarten moesten kopen voor het jazzfestival. Aangezien een dergelijke aansporing onmogelijk genegeerd kon worden kocht ik een kaartje voor het optreden van de mij onbekende tenorsaxofonist Sonny Rollins.

Ik herinner mij een bedompt theater gevuld met fanatisch juichende en klappende liefhebbers. Bij binnenkomst voelde ik mij in eerste instantie niet op mijn gemak maar het enthousiasme van het publiek deed mij mijn schroom overwinnen. Op het podium stond naast een kwintet muzikanten een reusachtige bebaarde man met een opvallende zonnebril en zijn, aan een nekkoord bevestigde, saxofoon.

Toen hij het instrument in de mond nam en begon te spelen leek het of ik uit mijn stoel geblazen werd. De enorme virtuositeit en de hemelse klankkleur in zijn spel kwamen verpletterend bij mij binnen. Het magische optreden behoort tot een hoogtepunt in mijn muzikale leven. Helaas was ik vanaf dat moment doordrongen van mijn eigen armzalige techniek en talent. De tijd dat ik mij inbeeldde aardig saxofoon te kunnen spelen was voorbij…

Al met al kan ik niet anders dan stilstaan bij de onlangs overleden held uit mijn jeugd; een geweldenaar op saxofoon. De man die, ontevreden over zijn leven en spel, zich op het hoogtepunt van zijn roem twee jaar lang terugtrok uit de muziekwereld om dagelijks te oefenen onder de Williamsburg in New York. Het leverde bij zijn terugkeer een fenomenaal album op met de toepasselijke titel ‘The Bridge’.

Het sentiment dat ik sinds zijn optreden in Laren meedraag overvalt mij ook bij de aankondiging van het jaarlijkse concert ‘Jazz in Oudorp’ in het ‘Witte Kerkje’. De programmering beschikt op haar eigen manier over een soortgelijke magische potentie als destijds in Laren.

Met andere woorden, mis het niet!