DE VERKENNER

Om als welp geïnstalleerd te kunnen worden legde ik de verkennersbelofte af waarmee ik verklaarde gehoorzaam te zijn aan de verkennerswet. Een plechtig moment dat nog steeds in mijn onderbewustzijn leeft. Het is als klittenband met mij verkleefd en geeft richting aan denken en doen.

De essentie van de belofte is het erewoord dat ik iedereen help waar dit kan en daartoe de verkennerswet gehoorzaam. De wet bestaat uit tien artikelen waarvan eerlijkheid, trouw, hulpvaardigheid en eerbied voor zichzelf en anderen de belangrijkste zijn.

Het was mijn taak om iedere dag mensen gelukkig te maken door iets voor een ander te doen. Als dat was gelukt voedde ik mijn eigen geluk. Daarbij was het zaak dat ik afzag van elke beloning want welpen nemen niets aan voor hun inspanningen. Ik was een toegewijd verkenner en schopte het al snel tot gids van een van de vier nesten van mijn horde.

Afgelopen juni viel ik van mijn stoel toen ik de berichtgeving over het verloop van een debat in de Alkmaarse gemeenteraad las. Enkele leden toverden de raadzaal om tot een schoolplein waar ruziënde kinderen aanstalten maakten om met elkaar op de vuist te gaan. Zoals vaker het geval is was ook op dit schoolplein een vonk genoeg om de vlam in de pan te laten slaan.

Het ging over de opvang van dertig jonge vrouwelijke vluchtelingen uit de gemeente Bergen. Er was asbest ontdekt in de opvanglocatie in Egmond-Binnen en uiteraard moesten zij daar op stel en sprong weg. Gelukkig vond het COA hotel Rijper Eilanden bereid ze op te vangen.

‘Fantastisch dat je ze even opvangt’ en ‘bij een noodgeval hoort een menselijk gezicht,’ betoogden enkele raadsleden. Wie kan daar iets tegen inbrengen, maar dat lijkt in deze tijden getuigen van naïviteit. Raadsleden Kloos, Bijl en Wittebrood logenstraften mijn door de scouting ingegeven levenshouding; zij toonden zich onverzoenlijk, onverbiddelijk en rancuneus over niets anders dan menslievendheid. Je vraagt je af wat deze volksvertegenwoordigers bezielt totdat duidelijk wordt dat hun hoogoplopende emoties over mogelijke xenofobische motieven worden ontkend door te betogen dat het enkel gaat om een scheiding tussen het gevolgde proces -de besluitvorming- en de inhoud oftewel de noodzakelijke hulp.

Als een ware Akela greep de burgemeester de heetgebakerde raadsleden bij de oren om de vrede terug te brengen. Het zou een goede zaak zijn als zij daarbij ‘de acteurs’ de verkennerswet en -belofte had voorgehouden.